Kalm.
Je voelt je kalmer en kalmer.
Stel je nu een scherm voor...
Een bioscoopscherm dat voor je opengaat.
Creëer er een willekeurige plaats op.
Concentreer je op je ademhaling.
Help je lichaam ontspannen... vrij voelen.
Je hoeft het niet te veranderen. Laat het gewoon komen en gaan.
Komen en gaan...
Nu...
Je bent daar.
Schenk aandacht aan de details.
De kleuren.
De opbouw.
Het licht.
De temperatuur... voel de temperatuur.
Laat dit kalm zicht voor je ontwikkelen.
Het gevoel van vrede is oneindig...
Het regent dat het giet.
Ben je zeker dat dit toe is?
Ben je kalmer nu?
Zo makkelijk is dat niet. Met het zicht dat ik heb.
Welk zicht?
Ik kan door je hemd zien.
Je bent zo'n varken! Weet je wat, ik lees je niets meer voor.
Trouwens, het is bijna tijd. Ik moet haar gaan ophalen.
Oké, ik zal opstaan en wat koffie maken.
Wil je wat muziek?
Goed, zet maar iets op.
Oké, ik laat jou met je Wagner.
Ik zie je straks wel.
Julia, stap in. Zo bevries je nog.
Het ene oor in, het andere oor uit...
Jij bent Gené, nietwaar? Ik ben Mark, hallo.
En Julia?
Het lijkt er op dat Galicia ons niet mag.
Ja weet je, het is februari.
Hoe was je vlucht?
Goed. We ontmoeten elkaar eindelijk.
Stap je even mee in de auto?
We hadden afgesproken dat maar één persoon zou komen.
Ja, natuurlijk.
Wel nu? - Mark? Hij is hier slechts om notities te nemen.
Oké. Vertrouw je hem? - Ja. wel... hij werkt voor ons kantoor.
Kijk, ik weet niet zeker of je wel beseft welk risico Ramon moet nemen.
Natuurlijk weet ik dat. We hebben er over gepraat.
Vandaag ben jij het, dan is het de pers en vervolgens de televisie.
Ramon is bang dat dit de verkeerde richting zal uitgaan.
Al wat ik je kan zeggen is dat ik gekomen ben om mijn best te doen.
Ik hoop het...
En mag ik je er aan herinneren dat dit heel belangrijk voor me is.
Niet enkel professioneel...
Geloof me. Ik begrijp Ramon zeer goed.
Hallo - Hallo
Mijn naam is Julia.
Jij bent de advocaat.
Dit is Manuela. Ramon's schoonzus.
Heb je hulp nodig? - Nee, nee. Het is goed zo.
Ze zijn hier.
Hallo - Hallo
Excuseer me om je geen hand te geven.
Waarom niet?
Ze hebben me verteld dat je nogal nerveus bent.
Goed, laten we eens kijken. Eerst ontbijt ik. - Hoe laat?
9:30. Ik denk dat ik niet graag vroeg opsta.
Daarna, luister ik een beetje naar de radio. - Waar luister je graag naar?
- Een beetje van alles. Meestal debatten. - Hou je van debatten?
Ja zeker. Ik hou van de partij.
Kijk. Dit is mijn computer.
Heb jij dit ontworpen? - Ja, ik hou van uitvindingen.
Mijn vader of mijn neef maken ze.
Je bent plots zo serieus?
Waarom sterven?
Goed, even denken. Ik wil sterven, omdat ik deze manier van leven... niet waardig vind.
Ik begrijp het als andere tetraplegisten zich aangevallen zouden voelen door mijn uitspraak.
Maar ik veroordeel niemand.
Wie ben ik, om diegene die willen leven te beoordelen?
Daarom vraag ik om noch mezelf, noch de persoon die me helpt sterven te beoordelen.
Denk je dat iemand je gaat helpen?
Dat is afhankelijk van diegene die de beslissing nemen.
Zij moeten hun angsten overwinnen.
Het is niets groots. Dood is er altijd al geweest en dat zal zo blijven.
Vroeg of laat sterven we allemaal. Het is een deel van ons.
Waarom zijn zij zo verrast als ik zeg dat ik wil sterven?
Alsof het besmettelijk is.
Als we uiteindelijk naar de rechtbank stappen, zullen ze vragen waarom je geen alternatieven zoekt.
Waarom verwerp je de rolstoel?
Het aanvaarden van de rolstoel zou net zijn zoals het verlies van mijn vrijheid aanvaarden.
Kijk, je zit daar op minder dan twee meter afstand.
Wat is twee meter?
Een onbeduidende trip voor elke mens.
Voor mij is die twee meter,
nodig om jou te komen aanraken,
een onmogelijke reis...
een inbeelding, een droom.
Daarom wil ik sterven.
De drie uren zijn voorbij, Ramon.
Ze moet mij van houding veranderen.
Zou je beneden willen wachten?
Hij belde ons een jaar geleden. Hij wou dat we hem, letterlijk, hielpen sterven.
Ik vertelde hem dat we psychologische steun konden bieden, legale hulp.
Maar we zouden nooit de cyanide in zijn mond stoppen.
Hij werd razend, hij noemde ons leugenaars. Ik moest het gesprek beëindigen.
Een paar dagen later belde hij weer, beheerst. Ik was verrast hoe vastberaden hij was.
Heeft hij ooit getwijfeld? - Nooit.
Dat is zeer belangrijk.
Hoe lang is hij nu zo? - 26 jaar
Zijn moeder zorgde voor hem tot haar dood, daarna nam zijn schoonzus over.
Hoe voel je je?
Goed, deze arm... nog wat hoger.
Ik ga de catheter vervangen.
Niet nu Manuela. - Dit duurt maar even. Laat ze wachten.
Ze is getrouwd met José, Ramon's broer.
Ze leven van hun boerderij en hun kleine boomgaard.
Wat vinden ze hier van?
Ieder zijn gedacht.
Maar ik denk dat het verkeerd is.
Maar waarom niet?
Ik wil het beste voor hem. Iedereen hier wil dit.
Waarom wil hij dan sterven?
Ik kan dat niet begrijpen.
Het is niet rationeel, zoals hij zegt.
Ik kan hem mijn toestemming niet geven, ook niet om het in dit huis te doen.
Hallo.
Laat dat daar niet liggen Javi - Komaan mam!
Neem het mee naar je kamer.
Je oom wil de machine nazien.
De tas... - Jawel!
Wat is er mis? - De cilinder zit geblokkeerd.
Had jij geen examen vandaag? - Nee, waar is de advocaat?
Ze is bij Gené en grootvader. Hij nam ze naar het strand.
Met dat hoofd van hem zullen ze nog in Corunna terechtkomen.
Praat niet zo over je grootvader.
Hij is zijn verstand volledig kwijt.
Natuurlijk, hij is oud, wat wil je?
Gewoon, dat hij uit de weg blijft.
Hij is elke dag thuis...
Alsof we hem nodig hebben.
Wat?
Kijk, op een dag... ik weet niet wanneer, misschien binnen een lange tijd.
Op een dag zul je vreselijk spijt hebben van wat je net gezegd hebt.
Zo veel spijt dat je in de grond zult zinken van schaamte.
Maar waarom? - Op een dag zul je het inzien, op een dag...
Hier is de oceaan zeer verraderlijk.
Diegene die hier durft baden, hoeft zeer voorzichtig te zijn.
Mijn zoon sprong hier af.
Ik weet niet wat hij aan het denken was.
Hij sprong juist als het water aan het terugtrekken was en kwam op zijn nek in het zand terecht.
Dit is zeer, zeer triest.
God wil dat hij blijft verder leven.
Maar je weet dat hij niet meer wil leven.
Maar hij vertelde me nooit iets, hij vertelde me... hij vertelde me nooit iets.
We zullen de hemel verdienen,
omdat we onze hele levens in hel hebben gespendeerd.
Ik neem dit beeld op zodat de rechters, de politiekers...
of wie dan ook moet beslissen...
het beter begrijpen.
Blijkbaar kunnen ze zich niet identificeren met de psychologische pijn van de persoon.
Op deze manier begrijpen ze misschien dat dit geen leven is.
Waarom glimlach je zoveel Ramon?
Wanneer je niet kan ontsnappen en voortdurend afhangt van anderen,
leer je wenen door te lachen.
Goede morgen.
Woont Ramon Sampedro hier? - Ja, wat wil je?
Ik was aan het rondrijden en dacht hem een bezoekje te brengen.
Ik heb gehoord dat veel mensen op bezoek zijn geweest.
Oké.
Niet te lang dan.
Mijn naam is Rosa.
Kom dichterbij.
Van waar kom je?
Boiro... ik kwam per fiets.
God, ik voel me zo idioot.
Waarom? - Omdat ik niet weet wat zeggen, ik ken je eigenlijk niet.
Maak je daar geen zorgen over, ik kan niets anders doen. Alsjeblieft, ga zitten.
Waarom ben je gekomen?
Je maakt het niet gemakkelijk. Wat doe je?
Ik werk in een conservenfabriek...
en ik ben ook een radio presentator bij Radio Boiro, op woensdag en vrijdag.
Misschien heb ik je dan eens gehoord. - Ja?
Maar het is maar iets amateuristisch... - Nee, je bent vrij goed. Ja blijkbaar, niet?
De truc is om gestart te geraken, daarna kan niemand me nog stoppen.
Ik heb twee zoontjes. - Ben je getrouwd?
Nee, wel ja... we zijn uit elkaar.
En nu heb je niemand?
Laat me denken, ik had een vriend, de vader van mijn jongste zoon...
maar hij verliet me ook... wij verlieten hem. Dus ik ben nu alleen, maar tevreden.
Ik vroeg het voor het geval ik een kans had...
Waarom lach je?
Sorry...
Het is niets, ik was aan het grappen.
Ik denk niet dat ik twee kinderen aan kan, ik heb mijn handen al vol aan mijn neef.
Ik zag je onlangs op tv.
Kijk eens aan, we komen dichter bij.
Dichter bij wat?
Bij de reden waarom je kwam.
Ik heb gehoord wat je zei en dan zag ik je ogen, die echt mooi zijn.
Bedankt.
Ik dacht... die ogen zitten vol leven! Waarom wil iemand met zulke ogen nu sterven?
We hebben allemaal wel eens problemen. We hoeven er niet van weg te lopen, weet je wel?
Nee, ik loop niet weg van mijn problemen... integendeel.
Jawel, natuurlijk doe je dit. Daarom wou ik komen.
Waarvoor?
Om je redenen te geven om te leven.
Om je te vertellen dat het leven... - Dat het leven wat?
Het waard is.
Welnu, kwam je naar hier om me te zien of om me te overtuigen?
Nee, ik kwam omdat ik je vriend wil zijn Ramon.
Als je mijn vriend wil zijn Rosa, dan begin je maar beter mijn wil te respecteren.
Hoe kan je zo gesloten zijn?
Beoordeel me niet, Rosa. Niet in mijn eigen huis.
Of wil je dat ik jou beoordeel?
Wil je dat ik je beoordeel? Waarom praten we niet over de echte reden van je bezoek.
Waarom praten we niet over het feit dat je duidelijk een gefrustreerde vrouw bent...
die vandaag opstond, zoekend naar een reden voor haar eigen leven.
Ja, weglopen. Dat kan je.
Erg bedankt. Dus je hebt geen verder advies meer nodig?
Neen liefje, blijf gewoon zo vrolijk. Goede nacht. - Goede nacht.
Goed, het is 20:45 en hier zijn we bij Radio Boiro.
Denk er aan dat jullie kunnen bellen om je favoriet nummer aan te vragen.
Voor ik verder ga... wil ik het volgende nummer opdragen
aan iemand die misschien aan het luisteren is vannacht.
Ik weet dat hij veel naar de radio luistert.
Ik zou graag hebben dat hij zelf eens telefoneert om een nummer aan te vragen.
Alhoewel ik weet dat hij dit niet zal doen...
omdat de laatste keer dat we elkaar zagen, slecht is afgelopen.
Maar voor wat het waard is, wil ik hem vertellen dat het me spijt.
Het spijt me dat ik je beoordeeld heb Ramon,
ik ben zo een idioot en ik kan het niet verhelpen.
Genoeg... voor jouw mijn vriend, Ramon. 'Negra Sombra', Black Shadow
Ja? - Hallo
Gené! Hoe gaat het met je?
Nog steeds op kantoor. Je bezorgt ons te veel werk, Ramon.
Het was maar om te lachen.
Het rapport was spectaculair. We hebben een heleboel telefoons ontvangen.
Dit is echt bevorderend voor de rechtszaak. - Als jij het zegt...
Komaan! Je moet iets doen aan die houding of anders kunnen we niets beginnen.
Je weet dat we dit moesten doen. - Ja, ik weet het, ik weet het.
Julia, de advocaat, wil je terug zien... en iets langer deze keer.
Is ze verliefd geworden op mij?
In je dromen knapperd! Trouwens, ze is getrouwd.
Nee, ze zegt dat ze je beter moet kennen ter voorbereiding van de zaak.
Dat zeggen ze allemaal.
Wacht... twee minuten en ik ben daar.
Wist je dat die man die bij haar was met mij wil uitgaan?
Ga je me verlaten voor een advocaat? - Nee.
Je weet niet wat je mist.
Ik zie het vrij goed.
Je been.
Goed, ja... het beweegt.
Laten we eens kijken... dit gaat gemakkelijk zijn. Je hoeft slechts te antwoorden met je hart.
Met het hoofd, bedoel je?
Met het hoofd. Je vindt het toch niet erg als ik dit opneem?
Laten we beginnen bij je jeugd, voor het ongeluk.
Wat deed je dan allemaal?
Is dit nodig? Ik ben het allemaal al vergeten.
Heb je zo een slecht geheugen?
Nee. Ik dacht gewoon dat we over mijn zelfmoordeisen gingen praten.
Dat zullen we Ramon. Maar het is heel belangrijk dat de rechter zich kan identificeren met jou.
Dat hij je begrijpt.
Daarom moet ik weten wie Ramon Sampedro is en was.
Op die manier, zul je het later tegen me gebruiken.
Je bent zo'n Galliciër!
Ik ben jouw advocaat, ik sta aan jouw kant. - Oké.
Wanneer ik 19 was, nam ik mijn spullen en trok ik de wereld rond.
Ik heb dit enkele jaren gedaan, tot het ongeluk.
Wacht even. Je trok de wereld rond op slechts 20-jarige leeftijd?
Je weet gewoon niet hoe. Scheepsmecanicien.
Ik zeg mijn neef altijd... om zonder geld te reizen, moet je zeeman worden.
Wat is er?
Bewijs aan het zoeken?
Nee, ik kan hier gewoon geen enkele foto van jou vinden.
Hoe zag je er uit in je jongere jaren?
Waarom? Ben ik dan zo lelijk nu?
Oké, ik zal je niets meer vragen. Dit was het.
Je blikt niet graag terug in het verleden, nietwaar?
Natuurlijk niet, ik kijk in de toekomst.
Wat is de toekomst voor jou? - Dood, net als voor jou.
Denk jij niet aan de dood? Ik ben niet de enige die er aan denkt.
Ja, natuurlijk denk ik er aan.
Ik zorg er gewoon voor dat dit niet mijn enigste gedachte wordt.
Morgen zal het regenen.
Ik denk dat hij floot.
Ik heb niets gehoord. - Jawel, hij floot.
Wat wil je? - De match is al begonnen.
Maar je weet dat ik niet van voetbal hou.
Waarom kijk je niet beneden?
Als je mij wil overtuigen, moet je me een rationele rechtvaardiging geven.
Welnu?
Depor speelt.
Dat is geen rationele rechtvaardiging.
Maar het is belangrijk. - Waarom?
Omdat het beslissend is voor de liga.
Als ze nu verliezen, kunnen ze slechts de tweede plaats halen.
Oké, zet maar op.
Kun je zien? - Ja.
Heb je hem ook horen fluiten?
Ramon vertelde me dat je achter foto's vroeg.
Ja.
Er moeten er ergens zijn.
Ik zal er morgen eens achter zoeken.
Bedankt.
Als je meer dekens nodig hebt, kijk dan maar in de kast.
In juni is het nog steeds koud 's nachts.
Manuela...
Nee, nee, nee. - Ja, ja, ja.
Ik kan dit niet aanvaarden, ik kan het niet.
Manuela, ik blijf enkele dagen. Het minste wat ik kan doen is iets bijdragen.
Bovenop het feit dat je het al gratis doet.
Ik doe dit omdat ik het wil. Manuela, alstublieft...
Oké. Laat me weten als je iets nodig hebt.
Bedankt.
Wat zijn jullie daar aan het beramen?
Niets.
Het is een schande dat je de zee niet kan zien van hier.
Het is beter zo.
Op die manier kan ik ze zien wanneer ik wil.
Hoezo?
Als ik wil, concentreer ik me en neem ik een stap naar de zee.
Al vliegend.
Ik veronderstel dat de zee van grote betekenis voor je is?
De zee gaf me leven en nam het vervolgens weer af.
Ik weet niet of dat iets betekent.
Vertel me wat details over die dag. De dag dat je leven veranderde, goed?
Wat je maar wil.
Oké, allereerst...
Wanneer is het gebeurd?
23 augustus 1968.
Woonde je nog bij je ouders? - Ja, ik was nog een tiener.
Was je alleen op het strand die dag? - Nee, samen met wat vrienden uit het dorp.
Maar hoe komt het dat iemand, zo vertrouwd met de zee
het eb niet inschatte?
Ik was afgeleid.
Afgeleid?
Ja, ik was over dingen aan het nadenken.
En?
Goed, laat vallen. Het doet er niet toe.
Ik merk dat je er ook niet over wilt praten.
Nee. Ik probeer het me te herinneren.
Wanneer ik me realiseerde dat ik in de lucht was, al springend in een bijna lege plas.
Was je bewusteloos? - Nee, ik lag daar gewoon... neerwaarts.
Al drijvend.
Je moet weten dat het waar is wat ze zeggen, over zij die gaan sterven.
Plots zie je al de belangrijkste gebeurtenissen van je leven.
Dit is me overkomen.
En wat zag je?
Ze zeggen dat als je verdrinkt,
je onmiddellijk sterft nadat alle lucht opgebruikt is.
Een aangename dood. Ik had toen moeten sterven.
Herinner je je al die mensen nog? - Sommigen wel, sommigen niet.
Wie is dit meisje? - Eén of ander meisje.
Ik bedoel maar, ze staat op verschillende foto's.
Ze woonde in het dorp. Mag ik een trekje?
Rook jij? - Van tijd tot tijd in geval het me zou doden.
Maar nee...
Ze was mijn vriendin. - Je vriendin? Wat is er met haar gebeurd?
Er was een tijd dat ze regelmatig naar het hospitaal kwam.
Op een dag zei ze iets doms, dat ze wou trouwen.
Ik heb haar verteld om weg te gaan, om verder te gaan met haar leven en me te vergeten.
Hield je van haar?
Dat deed niets ter zake.
Hoezo?
Het deed ter zake of ik wel van haar wou houden in deze toestand.
Bedoel je dat je weigert om lief te hebben omdat...
Omdat ik niet kan lief hebben.
Daarom.
Dus wat ik aan de rechter moet vertellen, is dat volgens jou
tetraplegisten geen recht hebben om verliefd te worden.
Wie zegt er iets over tetraplegisten? Ik praat over mezelf, Ramon Sampedro.
Er zijn andere manieren om lief te hebben.
Ja natuurlijk.
Ben je in de afgelopen 27 jaar al eens gekust door een vrouw?
Nu ga je voordoen hoe het moet, niet?
De vrouw van Boiro is hier. - De vrouw van Boiro?
Christian, ik heb je gezegd hier te komen. - Rosa!
Hallo Ramon. - Ik heb je gezegd hier te komen!
Laat hem maar, het is niets. Ben je braaf of stout?
Stout. - Dan zullen we goed overeenkomen.
- Ik ben Julia. - Ik ben Rosa, aangenaam.
Het spijt me van de onderbreking.
Ik zal jullie even alleen laten.
Hoe gaat het met jou? - Goed.
Ik hoop dat je niet hier bent om weer te preken.
Nee, helemaal niet. Ik weet niet...
Ik wou je zien. Ik wou je mijn zonen voorstellen.
Dan is het goed.
Christian, gedraag je. We zijn hier niet thuis.
Dit is Samuel. Sami, zeg hallo.
Hallo, Sami.
Waarom lig je in bed?
Omdat hij niet kan bewegen, dat heb ik je al uitgelegd.
Is het waar dat je niets voelt?
Wat gebeurt er nu met je? Heb je het warm?
Met dit weer weet je nooit zeker.
We staken omdat ze ons sinds een maand niet meer betaald hebben.
Het is eigenlijk een beetje zondag voor ons.
Ik heb ontbijt gemaakt, we hebben de bus genomen en zijn je komen bezoeken.
Wat is er gebeurd? - Niets.
Samuel, waarom huil je?
Manuela...
Wat vind je hier allemaal van? Vertel me de waarheid.
Wat vind ik van wat?
Dat je schoonbroer wil sterven.
Dat is wat hij wil.
Goed, maar...
Maar wat wil jij? Wat verkies jij?
Wat ik verkies is niet van belang.
Ramon wil sterven. Alles is me duidelijk.
Wil je eens iets zien? - Iets zien?
Ja, kom mee.
Christian, laat dat met rust. - Laat mij gerust!
Ik sla je poep zo rood als een rijpe tomaat.
Het zijn bijna allemaal gedichten.
Ik heb nooit iets weggesmeten.
Ik zou niet kunnen. Het kost hem veel moeite om ze te schrijven.
Zijn handschrift... Kijk.
Ik heb nog nooit zulk mooi handschrift gezien.
Goed, ik bevind me beneden. - Manuela.
Het zal een tijd duren eer ik alles gelezen heb.
Wil je Ramon vertellen dat... - Dat je naar het strand bent...
om een wandeling te maken. - Bedankt.
Het is de eerste en laatste keer dat ik jullie hier bracht.
Maar mam, die man veinst het. - De laatste keer!
Heeft ze gezegd wanneer ze terug zou zijn? - Ze is gewoon gaan wandelen.
Zo kan je een dutje doen.
Je kan niet klagen. - Waarom niet?
Er gaat geen minuut voorbij of er komt een vrouw op bezoek.
Ben je een harem aan het aanleggen?
Manuela, je weet dat ik maar met één iemand getrouwd ben.
Ja, met de dood.
Heb je nog iets nodig? - Nee.
Ze zeiden dat je hier was. Dus ik kwam aangevlogen.
Manuela...
Hallo.
Hoe was de wandeling?
Ik heb zitten lezen Ramon.
Ik heb alles zitten lezen wat je gedaan hebt.
Weet je wat?
Wat je hebt geschreven...
is prachtig.
Dus... je bent niet alleen een advocaat, maar ook een schrijver.
Goed, lach er maar mee.
Maar ik zeg je dat dit gepubliceerd kan worden.
Natuurlijk kan dit gepubliceerd worden. Tegenwoordig wordt alles gepubliceerd.
Ik zie geen beter manier om je eis te steunen.
Het is je stem.
Luister Julia, in het begin was alles duidelijker.
Je kwam naar hier met een bedoeling, om me te helpen.
In plaats daarvan, begin je alles in vraag te stellen. Zoek je naar redenen...
Graaf je in mijn binnenste...
Wil je dat ik wegga?
Wat ik nu wil is een sigaret, alstublieft.
Zeker.
Ik ga ze even halen.
Julia, wat is er gebeurd?
Alles in orde?
Manuela!
Het is niet wat er gebeurd is, maar wat er kan gebeuren.
Want... op een dag, zijn het de benen.
Maar op een andere dag...
kan je blind worden.
Je kan beter worden of niet.
Ik heb geluk gehad tot nu toe.
Maar dan komt de volgende aanval...
en de volgende, en de volgende.
En niemand kan je vertellen wanneer of hoe.
Niemand kan zeggen wat er overblijft van je, als er al iets overblijft.
Je echtgenoot is zeer optimistisch.
Met welk nut? Er bestaat zelfs geen medicatie hiervoor.
Wat is het nut...
van te blijven opstaan, werken, hopen... om uiteindelijk een volgende aanval te krijgen.
Opnieuw te vallen en je terug slecht te voelen.
Het is belachelijk.
Ik heb je gebeld omdat ik lid wil worden van DMD.
Ik heb er twee jaar geleden over nagedacht, toen ik gediagnoseerd werd.
Maar ik trok me terug op het laatste moment.
Maar nu niet, niet achter dit...
niet achter dit.
Ik kan het niet meer aan. Dit is geen leven.
Weet je echtgenoot dit?
Ik weet niet of ik het hem wel wil vertellen. - Dat moet je.
Angst is een krachtig wapen.
Angst geeft je niet de vrijheid om te beslissen.
Wat je me nu hebt gezegd is een product van die angst.
Misschien trek je je later, zonder die angst, terug.
Handel niet gebaseerd op angst.
Jij wordt verondersteld om mensen die zelfmoord willen plegen te steunen, nietwaar?
Nee.
Denk je dat ik rond ga vertellen tegen mensen met moeilijkheden,
dat zelfmoord de beste manier is?
Nee. Wat wij steunen is vrijheid.
De vrijheid van diegene die willen leven en diegene die willen sterven.
Dat is een groot verschil.
Ik geef toe dat cadasil een zeer ernstige aandoening is.
Maar ik vraag je enkel om er ernstig over na te denken.
Ramon gaf me dit voor jou.
Als je wilt, praten we er eens een andere keer over.
Hoe gaat ze er mee om denk je?
Goed.
Werkelijk? Dat denk ik ook.
Goed, prettige kennismaking.
Bedankt om te komen.
Graag gedaan.
Ik blijf nog een tijdje. - Goed.
Beste Julia... wanneer Gené me vertelde dat er een advocaat mijn zaak wou...
was er iets dat mijn beslissing beïnvloedde...
en dat was het feit dat die advocaat leed aan een degenererende aandoening.
Ik dacht dat alleen iemand in die toestand mij echt kon begrijpen...
en mijn pijn kon delen.
Nu weet ik dat als je mensen zoals jij leert kennen, die pijn het soms waard is.
Om samen een sigaret gedeeld te hebben met hen...
of om ze zoals nu, te liefkozen door dwaasheden zoals deze brief.
Over dwaasheden gesproken, ik ben mijn geschriften aan het verbeteren.
In de hoop dat je gauw komt om me er bij te helpen.
Voorlopig helpt mijn neef Javi me door ze op zijn computer te kopiëren.
Voor de rest, gaat het leven gewoon verder.
Manuela heeft me de hele maand lang bedekt, zodat ik volgend jaar niet ziek zou worden.
Javi blijft bekvechten met grootvader.
Soms verzin ik klusjes zodat ze samen meer tijd doorbrengen.
Er zijn oude vrienden op bezoek gekomen. Sommigen komen al gedurende 25 jaar.
Dat blijft me verrassen.
Ze genieten er van om me hun verhalen te vertellen.
Herinner je Rosa nog? De vrouw van de conservenfabriek.
Ik denk dat ze hier een soort van toevluchtsoord heeft gevonden.
Onlangs wou ze Manuela helpen met me om te kleden, en zijn ze geëindigd in een discussie.
Dit bewijst weer dat als je volledig afhankelijk bent van iemand, je je privacy verliest.
Ik hoop mijn klein koninkrijk in stand te houden...
tot als je me terug op komt vrolijken met je aanwezigheid.
Stevige knuffel.
Wat is er gaande?
Laten we eens zien. Wat staat er hier?
'Zo gaat het leven niet.'
'Zo gaat het leven niet, helemaal niet.'
Nee. - Ja. Je bent een stuk vergeten.
Je bent een stuk vergeten, zie je? Hier zo.
'Dood is mijn vriend,' waar staat de komma?
Wat leren ze jou in school?
Je moet aandachtig luisteren naar wat ik zeg.
Zelfs je grootvader zou het beter doen.
Luister Javi, als je me op deze manier gaat helpen, heb ik liever dat je me niet helpt, oké?
Want je bezorgt me dubbel werk.
Geef me de stok. Geef me de stok.
Wees wat aandachtiger, oké?
Javi, wat is er gebeurd? - Niets.
Beste Ramon... vergeef me mijn late reactie op je brief.
De dokters hebben mijn toegang tot de pc beperkt.
In het algemeen, elke activiteit waarbij ik mijn benen niet gebruik.
Ze verzekeren me dat ik terug zal kunnen lopen.
Ze raden mij wel af om nog verder te werken aan je zaak.
In de kinesitherapieruimte bevind zich een groot raam.
Soms beeld ik me in dat ik er door vlieg, net als jij over Barcelona.
Ik bereik dan de zee en blijf doorvliegen tot als ik alleen maar water zie.
Ik denk dan, dat als jij hetzelfde vanuit Corunna doet, je weer de wereld rond vliegt.
Zo komen we elkaar ergens op deze planeet tegen.
Ik begrijp je volledig als je over een tekort aan vrijheid en privacy praat.
Ik verdraag het voornamelijk voor mijn echtgenoot, hij zorgt vol toewijding voor me.
Maar tegelijkertijd weiger ik in deze traagheid te vallen.
Waar ik gewoon dankbaar kan zijn voor het gegevene
omdat ik geen andere keuze heb dan het te aanvaarden.
Ik wens dat ik je binnen een paar maand kan zien.
Ik hou mijn belofte om je te helpen met je boek.
Voorlopig krijg je al de dankbetuigen en een knuffel van een goede vriend.
Ik wist dat dit ging gebeuren, ik wist het. We zullen het opnieuw moeten proberen.
Nee Mark, hoe kan je dit zeggen?
Ramon heeft geen geld meer voor een nieuwe rechtszaak.
Nu hangt het van ons af.
We gaan terug naar Galicia en doen daar verder.
Alsof rechtvaardigheid zo snel is in dit land.
Nee. En nu ben ik diegene die het hem moet vertellen.
Gené, luister...
Gené, luister... ik wil je gerust bijstaan als je het moeilijk hebt.
Ja, Mark... maar... het is nu vooral moeilijk voor Ramon.
De eis om euthanasie van de tetraplegistische Ramon Sampedro,
is gisteren door de rechtbank geweigerd door gebreken in de formaliteiten.
Het verdict luidde dat het gerechtelijk proces in Corunna moest opgestart worden.
Daar waar hij verbleef en niet in Barcelona.
Deze zaak veroorzaakt veel stemverheffing waaronder die van priester Francisco de Galdar,
een tetraplegist net zoals Ramon.
Ramon zegt niet meer te willen leven, maar ik vraag me af...
of het niet mogelijk is dat Ramon de maatschappij
en ons allen om wat aandacht vraagt.
Waar heeft hij het over?
Misschien krijgt hij niet voldoende liefde of steun van zijn omgeving.
Die idioot.
Zou het mogelijk kunnen zijn dat Ramon achter meer liefde vraagt?
Ik zou graag met hem praten om hem te overtuigen dat er vele redenen zijn om te blijven leven.
Ga je niet naar school?
Ik hoop dat je gelukkig bent nu?
Onze hele familie, vernederd op televisie.
Jij blijft maar volhouden en volhouden. Tot als onze gezichten vervagen van schaamte.
En jij pa, hoef jij hem niets zeggen?
Betrek pa hier niet bij. Zeg wat je te zeggen hebt, zodat het voorbij is.
Ik zal je eens iets zeggen. Ik ben de oudere broer.
Luister naar me, luister even naar me.
Wat als je morgen een dodelijk ongeluk zou hebben?
Heb je daar al over nagedacht?
Wat zou er dan met mij gebeuren? Ik zou dan voor de familie moeten zorgen, nietwaar?
Voor je vrouw, je zoon, pa... Met dat armzalig pensioen van me.
Als ik blijf leven, maak ik alles maar moeilijker.
Ik ga je nog eens iets zeggen Ramon. Ik ben de oudere broer.
Ik ben de oudere broer en zolang ik leef, gaat er hier niemand dood.
Niemand in dit huis gaat dood. Vergeet dat maar niet, Ramon.
Niemand!
Goed, zoon. Ik ga eens door. - Tot morgen pa.
Ik zal wel gaan.
Goede avond Manuela, ik kom om Ramon te zien.
Maar, weet je wel hoe laat het is?
Ik weet het, ik kon niet vroeger komen. Ik zal het wel uitleggen aan Ramon.
Ik denk niet dat hij in de stemming is voor bezoek. Hij heeft een slechte dag gehad.
Waarom kom je niet morgen? Of de dag daarna?
Het is belangrijk.
De conservenfabriek gaat sluiten.
De zaken draaien niet goed. Ze hebben geen geld om ons te betalen.
En we zijn ontslagen.
Er is geen rechtvaardigheid, verdomme.
Er is geen rechtvaardigheid.
Vergeef me Ramon. - Er is niets om te vergeven.
Huil maar uit. Ik wou dat ik je een knuffel kon komen geven.
Nu dat ik wat geld heb opgespaard,
wil ik je een telescoop kopen voor Driekoningen.
Je hoeft me niets te kopen, Rosa
Ik zal heel boos worden als je iets spendeert aan me.
Maar ik wou het echt.
Ik wou je echt iets geven. - Maar waarom hoef je me iets te geven?
Omdat je mij veel hebt gegeven Ramon, je hebt er geen idee van.
Geen enkele man is ooit zo lief voor me geweest als jij.
Waren ze zo slecht?
Nu compliceer ik geen dingen.
Nu weet ik dat ik het probleem ben, niet?
Dat mannen me niet graag hebben of zoiets?
Wat zeg je, Rosa? Hoe is dat zelfs mogelijk?
Was dat niet hetgeen je me vertelde toen ik hier voor het eerst kwam?
Een gefrustreerde vrouw, noemde je me.
Ja goed, dat heb ik toen gezegd, nu noem ik je sterk en moedig.
Lief en vriendelijk. Ik noem iedereen die dit niet kan zien een imbeciel.
Rosa, hou er alsjeblieft mee op.
Je laat me als een priester voelen en die haat ik al genoeg.
Zet je hier neer, kom en zet je neer.
En laat mijn hand gerust, je weet dat ik dit niet voel.
Mijn zoon zegt dat je dit veinst.
Maar je voelt je gezicht, juist?
Ik wou dat ik je kon helpen. Ik zou alles doen om je te helpen.
Jij zou mij helpen?
Ja.
Vrees niet, ik heb alles zodanig gepland dat niemand in de gevangenis terechtkomt.
Ik heb een paar vrienden die willen helpen.
Ik heb er enkel nog één nodig. Iemand moedig, zoals jij.
Nee.
Ik wil je helpen genezen...
niet helpen sterven.
Komaan jongens, laten we gaan.
Hou je hem vast?
Hij geraakt hier niet door.
Ramon zegt dat hij de situatie begrijpt, maar dat hij niet naar beneden zal komen.
Oké. Dat maakt niet uit. Broeder Andres.
Ga naar boven en vertel Ramon...
En sinds we tot de eeuwigheid behoren, behoort het leven ons niet toe...
en nemen we de burgerlijke definitie van privaat eigendom tot belachelijke extremen.
Laat me niet lachen.
Maar de Kerk was de eerste om privaat eigendom te seculariseren.
Dat kan ik hem toch niet vertellen? - Hoezo?
Zou ik hem dat vertellen?
De vrijheid om mijn geloof... nee, zijn geloof te kiezen en om over zijn leven te beslissen.
Oké, vertel hem nu.
Waarom houdt de Kerk met zoveel passie die houding van terreur voor de dood vast?
Omdat ze weet dat ze een groot aantal van haar klanten kan verliezen,
als mensen hun angst voor het hiernamaals zouden verliezen.
Hij herinnert je er aan dat volgens de peilingen, 67% van het Spaanse volk voor euthanasie is.
Goed, zeer goed. Zeg maar dat morele kwesties niet worden beslist door peilingen.
Want de meeste Duitsers waren ook in voorkeur van Hitler.
Nu gaat hij me vergelijken met Hitler. Dat is zeer onbeschoft.
Nee, dat niet.
Vraag hem wat Hitler er mee te maken heeft.
Nee wacht...
Broeder Francisco, hoor je me?
Ja Ramon, ik kan je horen.
Waarom vergelijk je appelen met peren?
Ik hoop dat je niet naar hier bent gekomen om aan demagogie te doen.
Want jullie Jezuïeten weten daar alles van.
Nee, nee. Natuurlijk niet.
Maar nu je het toch over demagogie hebt, mijn beste Ramon.
Denk je niet dat het pas demagogisch is... om 'dood met waardigheid' te zeggen?
Waarom laat je dat eufemisme niet achterwege en noem je de dingen zoals ze zijn,
in al hun rauwheid.
'Ik ontneem mijn leven' en dat is het...
Je interesse in mijn leven blijft me verbazen,
omdat de instelling die je vertegenwoordigt
de doodstraf aanvaardt
en al eeuwenlang diegenen die niet in de juiste richting denken veroordeelt tot het vreugdevuur.
Nu ben jij degene die aan demagogie doet.
Ja natuurlijk, maar het eufemisme achterwege gelaten, zoals je zei.
Dat zou je met me gedaan hebben, nietwaar?
Me levend verbrand hebben.
Verbrand voor het verdedigen van mijn vrijheid.
Ramon, mijn vriend...
Vriend?
Ramon, mijn vriend. Een vrijheid die leven uitroeit is geen vrijheid.
En een leven dat vrijheid uitroeit is ook geen leven.
Noem me geen vriend! Laat me met rust.
Komaan. Laten we gaan.
Jullie... zien er uit als goede mensen, geef deze man redenen om te leven.
Toon hem dat het leven niet enkel het bewegen van je armen of benen is,
het rondlopen of een bal trappen. Vervloekt! Het leven is werkelijk iets anders.
Het leven is zoveel meer. Neem het van mij aan.
Wat wil je dat we doen?
Dat we een prop in zijn mond steken zodat hij zwijgt?
Of dat we hem in slaap wiegen als een klein kind?
Jij hebt op televisie iets onvergetelijks gezegd.
Manuela, laat het zo.
Je hebt gezegd dat Ramon's familie hem niet genoeg liefde gaf.
Je moet weten dat in dit huis niemand ooit is gestopt met Ramon lief te hebben.
Geen enkele keer.
Ik zorg er al vele jaren voor en ik hou van hem als een zoon.
Ik weet niet wie van jullie gelijk heeft.
Ik weet ook niet of het waar is dat ons leven aan God toebehoort en niet aan ons.
Maar ik weet een ding.
Jij hebt een zeer grote mond.
Rosa, ik zei je dat het niet nodig is. Ik heb hem al geschoren.
Ja, ja. Maar ik weet een betere manier.
Waar ligt de zeep?
Ze zijn hier.
Ik voel niets. Ben je zeker dat daar een kind in zit?
Zeven maanden oud, lieveling.
Goed, maar hij beweegt niet. - Jij bent degene die niet beweegt.
Kom nu. - Kijk.
Hij is blij je te zien. - Hoe ga je hem noemen?
We weten het nog steeds niet.
Noem hem anders Ramon en als hij dan vraagt waarom, kan je hem mijn verhaal vertellen.
Het is beter als jij het hem vertelt, niet?
Er is iemand anders die heel blij zal zijn om je te zien.
Nee, nee. Zo niet. - Grootvader, zwijg toch.
Waarom heb jullie niets gezegd? - We wilden je verrassen.
Dit is een leuk Driekoningengeschenk.
Ik ga het raam openzetten, het is hier werkelijk heet.
We gaan beter even weg nu.
Hoe gaat het met jou, zeeman?
Drink je koffie Mark? - Ja, graag.
Hoe gaat het met jou Rosa? - Goed.
Ramon zei me dat je een nieuwe job hebt gevonden.
Ja, als bejaardenverzorgster.
Gaat die vrouw hier lang verblijven?
Een paar weken, afhankelijk van hoelang de boot er over doet.
Goed, ik denk dat ik hem dan niet zal kunnen scheren. Ik zie jullie later nog wel.
Dag Rosa.
Goed, de rechters hun handen zijn gebonden door de wetgeving.
We gaan proberen om een uitspraak te verkrijgen,
waar we de regering veranderingen in het strafrecht aanraden.
De regering? - De regering is er om ons te dienen, Javi.
Je oom is belangrijker.
De jury zal ons geen gelijk durven geven, dat weten we nu al.
Maar we kunnen niet falen bij de regionale audiëntie.
Javier, help me met de koeien.
We moeten de rechters overtuigen dat Ramon volledig gezond en helder van geest is.
Het zou ons erg helpen moest hij een verklaring willen afleggen.
Manuela, we moeten Ramon buitenshuis nemen.
Kan je me zeggen wat je daar aan het doen was?
Begrijp je waarover ze praten? Wat ze willen?
Wat wil je dat ik doe? Mezelf opsluiten in mijn kamer?
Begrijp je wat ze werkelijk willen?
Wat er gebeurt als hij deze zaak wint?
Je oom zal een spuitje krijgen en sterven, net als een hond.
En je zult hem nooit meer zien.
Je zult hem nooit meer zien, Javier.
Of denk je dat de dood zo geweldig is?
Denk nu eens na alsjeblieft.
Dood is een serieuze kwestie, versta je me?
Je oom sterft en je zult hem nooit meer zien. - Laat me met rust.
Het is niet dat hij niet wil, hij wil gewoon geen rolstoel gebruiken.
Hem een keer of twee per jaar buitenshuis krijgen is al een heuse prestatie.
Welnu, dit moet maar een van die keren zijn. Het is zeer belangrijk dat Ramon gaat.
Wanneer zou dit zijn?
Ik schat dat het proces in de lente zal plaatsvinden.
Dus we hebben nog tijd om het hem voor te stellen.
Er is maar één ding vreselijker dan de dood van een zoon.
En dat is dat hij wil sterven.
Goed, laten we er aan beginnen.
'Om eeuwig in je binnenste te vertoeven, mijn verleidende geliefde zee.'
Kan je de zee echt ruiken van hier?
Ja, en soms, 's morgens als er wind is
en het raam openstaat, ruik ik ze alsof ik daar was.
Jij hebt een goede neus.
Geuren veroorzaken me waarschijnlijk intensere sensaties.
Meer fantasieën...
jouw geur, bijvoorbeeld.
Mijn geur.
Ja, dat is het eerste wat ik me voorstel als ik over je dagdroom.
Werkelijk?
En waar gaan die dagdromen dan over? - Gewone dingen.
Ze hebben allemaal een ding gemeenschappelijk...
ik kan in elke droom bewegen...
en ik sta telkens op om naar de plek te reizen, waar ik me inbeeld dat jij op dat moment bent.
En als ik me inbeeld dat je hier bent, bijvoorbeeld.
Dan kruip ik dicht tegen je aan.
En doe ik waar ik al zo lang naar verlang.
Dan wordt je geur sterker en word ik duizelig.
Ik kan je hartslag horen, je handen voelen
En dan word ik gek... dan word ik gek.
Is het water oké?
Julia...
Julia, ben je wakker?
Ja.
Ik kan niet slapen.
Waarom niet?
Ik heb jeuk aan mijn been, kan je even komen krabben?
Het been.
Ik heb hem wat flensjes meegebracht.
Ik weet dat hij ze graag eet, ik heb ze gemaakt. - Rosa, luister alsjeblieft.
Ik heb je gezegd dat je hem niets hoeft te koken, hem niet hoeft te baden of te scheren.
Ik zorg voor Ramon. Begrepen?
Goed, dan wil ik het uit zijn mond horen. - Nee, hij heeft het mij al gezegd.
Trouwens, hij heeft het zeer druk nu.
Is zij bij hem?
Ik wou dat ik ook een advocaat was. Maar natuurlijk...
Huil niet Rosa, huil niet. - Als je me niet wil zien, zeg het dan.
Natuurlijk wil ik je zien. - Het lijkt niet zo.
Echt, wat ben je...
Rosa?
Ze heeft opgehangen.
Zou je die nummer even terug willen intoetsen en me een minuut alleen laten?
Wat is er gaande tussen jullie twee, Ramon?
Maar Julia...
Waarom moet ik me verantwoorden tegen jou?
Ik begrijp niet waarom je me zo antwoordt, want dan weet ik niet wat ik hier nog doe.
Tenzij natuurlijk, je denkt dat er niets gaande is.
Betekende de kus die je me gisteren gaf niets?
Kijk naar jezelf.
Zie jezelf hier zitten.
Kijk naar jezelf.
En kijk nu naar mij.
Waar gaan we heen Julia?
Kijk naar ons.
Ik ben nog niet klaar.
Wat denk je?
Dat ik niet nadenk over wat me overkomen is?
Natuurlijk denk ik er over na. Regelmatig zelfs.
Elke dag opnieuw. Het is net een nachtmerrie.
En ik weet ik erop achteruit zal gaan totdat ik een plant ben.
Dus ben ik tot de conclusie gekomen en wil ik...
Ik ga het doen Ramon.
Ik ga me van mijn leven ontnemen.
Maar voor het zover is, als je me toelaat liefje...
wil ik jou helpen.
Samen verlaten...
Je zei niets? Je verwachtte dit niet.
Wanneer?
Ik weet het niet. We zijn bijna klaar met het boek en dan...
zal ik naar Barcelona gaan om een uitgever te zoeken zodat het gepubliceerd kan worden.
Daarna kom ik terug met de allereerste druk. Die dag Ramon, diezelfde dag.
Luister naar me, in het slechtste geval kunnen we de publieke steun winnen.
Indien het vonnis negatief is zal de discussie weer oplaaien.
Doe niet zo stom, ik begrijp het niet... - Alles in orde? Ja, ja.
Nieuws, welk nieuws?
Mark, wees alsjeblieft voorzichtig. Het is oké, het is oké. Wat is er gebeurd Ramon?
We zijn er.
Ik begrijp het Ramon, ik begrijp het. Maar dat maakt niets uit.
Luister, als niemand deze stap neemt. Als iedereen zich verschuilt
en geen confrontatie aangaat met de staat, de rechters...
Excuseer, pak aan.
Geef terug ik moet nog...
Ga ik mee? - Nee, jij gaat naar Manuela.
Ga naar Manuela! - Mevrouw moet nu gaan.
Het zal wel gaan, het zal wel gaan.
Wat gaan we nu doen Manuela? Ik bedoel, met de trip naar Corunna.
Zal ik daar mijn tijd verdoen?
Wetende dat ze toch niet naar mij zullen luisteren.
Ik denk dat het vandaag zinloos is, maar morgen kan het misschien nuttig zijn voor iemand anders.
Oké. Laten we die rechters eens in het gezicht gaan aankijken.
Javi, waar is de rolstoel? - De rolstoel?
Weet ik niet, waarschijnlijk aan de achterzijde.
Goed, ik wil dat je hem gaat halen en oppoetst. Ga daarna grootvader halen en ik leg alles uit.
We gaan wat veranderingen aanbrengen.
Ga je er een motor insteken?
Je moet hier en hier knippen. - De rugleuning moet bewegen, niet?
Je knipt deze buizen door en last ze samen met deze bouten zodat ze als scharnier dienen. Begrijp je het?
Ja, ja. - En jij pa?
Je zal neerliggen zoon. Zo val je nog in slaap tijdens het proces.
Het is niet alsof ze iets interessants zullen zeggen, pa.
Sterven om te leven.
BRIEVEN VAN DE HEL.
Plaats hier een kussen voor mijn hoofd.
In geval ik achterover zou vallen en mijn nek zou breken.
Javi. Begrijp je? Mijn nek breken... mijn nek breken...
Grootvader.
Als je me zo gaat helpen, is het beter dat je niets doet.
Heb ik je te strak aangekleed? - Dat vraag je aan mij?
Wacht even alsjeblieft. Ramon.
Manuela, alsjeblieft. Alsof ik er nog niet belachelijk genoeg uit zie.
Beter voorkomen dan genezen.
En durf hem niet af te zetten.
Jij bent Ramon Sampedro, niet?
Ik had gehoopt dat ik degene was die je mocht brengen.
Leven is een recht, geen verplichting!
Kijk eens naar al dat volk hier. - Wie hebben we vermoord?
Ramon, voel je je alleen omdat je de enige Spanjaard bent die om euthanasie heeft gevraagd?
Welnu, de enigste op een publieke manier toch. Maar dit is al vele jaren gaande.
Wat verwacht je van de rechters? Wat ga je hen vertellen?
Ik wil ze gewoon zeggen dat ik volledig gezond en helder van geest ben.
Stilte.
Kunnen we straks praten?
Stilte, alstublieft.
In een seculaire staat die het recht op privaat eigendom erkent
en wiens grondwet ook het recht benadrukt
om geen marteling of degraderende behandelingen te ondergaan,
is het correct om te zeggen dat wie zijn positie als degraderend ziet,
zoals in Ramon Sampedro's geval,
zelf in staat zou moeten zijn om over zijn eigen leven te beslissen.
In feite wordt niemand die zelfmoord probeert te plegen en faalt, achteraf berecht.
Maar... wanneer je de hulp van iemand anders nodig hebt
om waardig te sterven, dan bemoeit de staat zich met de vrijheid van de persoon en vertelt hen
dat het leven dat ze leiden niet het hunne is, dat ze daar geen beslissingen kunnen over maken.
Dit, edelachtbare, kan enkel gebeuren gebaseerd op metafysische of religieuze overtuigingen.
In een staat, ik herhaal...
die seculair is.
Edelachtbare, ik vraag om een legaal antwoord, maar bovenal rationeel
en menselijk.
Met uw goedkeuring, zou Ramon Sampedro nu iets willen voorlezen.
Verworpen.
Mijn cliënt wilt zich rechtstreeks tot u melden zodat u met zijn eigen stem hoort...
Je kent de gang van zaken.
Natuurlijk ken ik de gang van zaken.
Maar ik wist niet dat het zo irrelevant was voor u om drie minuten van uw tijd af te staan.
Drie...
Om naar een man te luisteren die al 28 jaar wacht.
Als je de gang van zaken wil veranderen...
verander dan de wet.
Ja, natuurlijk. Dat besef ik wel.
Deze zaak is klaar voor een vonnis.
Ik wist dat je het niet au sérieux ging nemen.
Alle mannen lachen mij uit. Jij gaat niet anders zijn.
Rosa, vergeef me. De laatste tijd gebeurt er van alles met mij.
En... ik ben een beetje overstelpt. - Waarom?
Is het niet toegestaan om verliefd te worden op een tetraplegist?
Is dat zo vreemd?
Welnu, misschien moeten we wat helderheid scheppen. Zeker als het over iets zo complex als liefde gaat.
Complex? - Ja Rosa, complex.
Hoeveel keer je me jouw liefde ook verklaart, Ik zal nooit zeker weten hoe gemeend je liefde is
of dat het een idealisatie is van de man die je altijd al wou, maar niet kon krijgen.
Maar waar heb je het over Ramon? Probeer me niet in de war te brengen.
Ofwel heb je lief ofwel niet. Liefde kan je niet rationaliseren.
Goed, als dat het geval is, wat wil je dat ik doe? Wil je dat ik bij je intrek?
Voor mij is het genoeg om te weten dat ik je kan zien van tijd tot tijd.
Natuurlijk kan je dat.
Ja, maar voor hoelang?
Rosa. Je zou me toch niet vragen om te blijven leven voor jou?
Wat als ik je zeg dat...
dat jij me kracht geeft om te leven Ramon.
Wacht, wacht. Stop dit ding eens voor een moment.
Zet je neer.
Goed, hou je van kinderen? - Natuurlijk.
Welnu, daar heb je je kracht om te leven.
Geef mij die verantwoordelijkheid niet Rosa.
Is dat wat je liefde noemt? Me hier tegen mijn wil houden?
Kijk...
De persoon die werkelijk van me houdt, is de persoon die me zal helpen sterven.
Dat is van me houden, Rosa.
Dat is liefde.
Beste Julia... gisteren heb ik de uitspraak van de provinciale audiëntie vernomen.
De rechters begrijpen dat ik wil sterven, maar ze herinneren me eraan dat me helpen strafbaar is.
Op een ander moment, zou dit me sterk geraakt hebben.
Me in een straatje duwen zonder einde, waar dag en nacht eeuwig duren.
Maar ik voel nu dat alles voorbij vliegt en dat het boek bijna gepubliceerd zal worden.
En met dat boek zul jij terugkeren. Mijn Julia...
Het zal de aangenaamste dood zijn dat ik me ooit kan voorstellen.
Het zal liefde zijn, puur en gedeeld.
En het zal alles terug in evenwicht brengen. Eindelijk terug in evenwicht.
Een zoen, mijn dierbare vriend.
Oké, tot later.
Zal ik het openen?
Het is het boek!
Kijk, het is het boek. Je staat op de omslag.
Het ruikt geweldig.
Het is voor jou.
Ik ga het laten zien aan mam.
Waarom... waarom... waarom kan ik niet gelukkig zijn met dit leven?
Ik zal je een kalmeermiddel geven.
Waarom wil ik sterven?
Geef me er nog twee Manuela.
Manuela, in hemelsnaam, eentje meer of minder zal me niet doden.
Geef me er nog twee.
Je zal je snel beter voelen.
Hoe voel je je? - Goed.
Hoe laat is het?
11:00. Ik wou je niet wakker maken vandaag.
Het meisje van Boiro heeft al drie maal gebeld.
Wat wou ze?
Ze zei dat ze met jou over iets belangrijks wil praten.
Voor haar is het altijd belangrijk. - Toets haar nummer eens in alsjeblieft.
Ga je haar bellen? Waarom wacht je niet tot ze terugbelt?
Ze kan amper haar telefoonrekening betalen. Toets het nummer in alstublieft.
Natuurlijk Ramon. Je bent altijd zo goed.
Ramon? - Wat is er aan de hand Rosa?
Ik moet je zien. Ik moet met je praten.
Je zei me te bellen voor ik je kwam bezoeken. - Ja, is er iets gebeurd?
Kan ik nu langskomen?
Luister Ramon, je zei dat je een soort plan had.
Zodat je kon doen wat je wil, moesten de rechters in je nadeel beslissen.
Ja, Rosa, maar daar heb ik je reeds vergiffenis om gevraagd, niet?
Ik heb je gezegd dat je het moest vergeten.
Ja. Maar ik kan het niet.
Ik kan het niet, snap je?
Want vorige maand is je eis afgekeurd, en je denkt er nog steeds aan om het te doen.
Maak je je daarover zorgen? Dat ik mijn wil zal hebben?
Ga je het doen? - Het is niet zo makkelijk. Maar wees gerust,
Je zal de laatste persoon zijn die het te weten komt.
Ramon...
Het is dat ik realiseer... Ik begrijp wat je zei in Corunna.
'De persoon die werkelijk van me houdt, is de persoon die me zal helpen sterven.'
Ik ben volledig zeker over wat ik voor je voel Ramon.
Ik hou van je.
Wil je dat ik jou help?
Rosa...
Ik meen het Ramon. Wil je dat ik jou help?
Maar wat ga je hem zeggen? José wacht...
Heb je me verstaan! Ik zal dit niet toelaten.
Wat ga je dan doen? Me vastbinden op bed?
Ga je me verdoven met slaapmiddelen, zoals ze in het hospitaal deden.
Niemand gaat me tegenhouden om hier weg te geraken. - Ik wel.
Zelfs jij niet. - Ik wel.
Dat zullen we nog wel zien!
Beteken ik niets in dit huishouden?
Ik ben de oudere broer. Ik ben het hoofd van de familie.
Denk je dat dit iets betekent voor mij?
Op mijn leeftijd?
Wat voor mij telt is wat er zich in mensen hun hoofd bevindt, en jij hebt niets in je hoofd.
Ik zal geen slaaf meer zijn van je onwetendheid of preuts geweten.
En ik dan? Ik ben ook een slaaf.
Hoe denk je dat ik me voelde om de zee te moeten verlaten?
Gans mijn leven, hier in deze boomgaard moeten leven.
Om bij jou te zijn. Enkel om bij jou te zijn.
Ik, mijn vrouw en mijn zoon. Allemaal slaven!
Hallo. - Hallo.
Je oom gaat naar Boiro. - Boiro?
Waarom?
Om er wat tijd door te brengen, zegt hij.
Hij gaat weg met die vrouw, Rosa.
Gaan ze trouwen? - Nee, dat gaan ze niet.
Wat heb jij toch met vertrekken?
Voor hoelang?
Ik wil je mijn boek geven. Het ligt daar.
Maar zijn er niet meerdere boeken? - Ja natuurlijk, maar deze is een eerste druk.
Sla het open bij de bladwijzer.
'Aan mijn zoon?' - Ja. Lees het alsjeblieft.
Aan mijn zoon.
Vergeef me mijn zoon om niet geboren te zijn.
Het was mijn fout niet om je achter te laten.
Het waren de rozen die angst hadden.
Vergeef me om niet in staat geweest te zijn om met je te spelen.
Ik weet niet of je geboren bent nadat ik weg was.
Blijf onthouden dat ik nog steeds van je hou.
Geef je moeder een kus van me
en neem het me niet kwalijk.
Het is niet goed om te haten.
Begrijp je het?
Ja. - Leg eens uit.
Het gaat over een zoon die je nooit had en op een manier praat je nu tegen hem.
Je vraagt hem om vergiffenis om hem niet te hebben.
Oké. Maar wat heb ik er vanonder bijgeschreven?
'Voor Javier.' - Dus? Dus wat?
Zie je niet wat ik probeer te zeggen?
Maar ik ben je zoon niet.
Natuurlijk niet...
Maar als ik dat gedicht aan je opdraag, is dat toch met een reden, niet?
Maar ik ben je zoon niet.
Wat leren ze jou toch op school? Maak dat je weg bent, ga weg.
Jij bent zo vreemd.
Ramon? Hoe gaat het met jou? Wacht even, ik versta je niet.
Zeg het maar lieveling. - Ik vertrek morgen.
Ja, Rosa heeft het me vandaag verteld. Ik ben er zeker van dat je ongeduldig bent.
Een beetje.
Ramon, ik heb wat opzoekingswerk verricht over dat spul dat je kende...
Welk? - Dat spul... Dat poeder?
Ja, dat poeder. Je hebt een exacte dosis van 200 mg nodig.
Maar je moet weten dat het waarschijnlijk een beetje pijnlijk is.
Gené. Ik denk dat het beter is dat je dit alles vergeet.
Het baart me zorgen dat je er later bij betrokken kunt geraken.
Daarom bel ik eigenlijk, ik wil vaarwel zeggen. We zouden niet meer moeten praten.
Het is voor je eigen veiligheid. Je mag zelfs Mark niets zeggen.
Ja, ik begrijp het. Dus dit is vaarwel. - Het is beter zo.
Oké, oké... oké. Laat me jou iets zeggen...
Ramon, denk er zoveel en grondig over na als nodig is.
Voel je niet verplicht. Doe het niet om een voorbeeld te maken
of om het volk, ons of de vereniging niet teleur te willen stellen.
Niemand dwingt je om het te doen, begrijp je me?
Begrijp je me Ramon? - Begin jij ook niet Gené, alsjeblieft.
Het spijt me Ramon. - Vaarwel Gené.
Een goede reis gewenst, partner.
Vaarwel Manuela...
en vaarwel Javi, wees alsjeblieft braaf.
Ik begrijp wat je bedoelt met het gedicht.
Kom even hier.
Geef me een knuffel.
Doe me een plezier. Zorg goed voor je grootvader.
Goed Ramon, hier gaan we.
Kan je de deur toe doen, jongen?
Komaan, doe ze dicht.
Wat ga je doen in Boiro, makker?
Ik ga naar het strand. Voor verandering van uitzicht.
Verandering van uitzicht? Dat is geweldig.
Gezien je budget is dit het beste wat ik kon vinden.
Ik heb hen verteld over het uitzicht. Bevalt het je?
Waar moet ik tekenen? - Voor wat? Om met jou te trouwen.
Hij is in slaap gevallen.
Natuurlijk, aangezien ik totaal niet beweeg.
Ramon. Indien er werkelijk leven na de dood is...
Ik weet dat het stom gaat klinken, maar...
Kun je mij dan alstublieft een teken geven? - Een teken?
Iets. Ik was nooit bang van geesten. Ik zal zeer alert wachten. Wil je dit doen?
Natuurlijk.
Maar tussen jou en mij, ik denk dat er niets is na de dood.
Net zoals voor de geboorte... niets.
Hoe kan je zo zeker zijn Ramon?
Niemand weet dat.
Nee ik ben niet zeker.
Het is een gevoel. Net als mijn vader naar de lucht kijkt en de regen van de volgende dag voorspelt.
Het is een gevoel.
Maar je mag iets niet vergeten. Ik zal altijd in je dromen zijn.
's Nachts kom ik naar je bed en dan bedrijven we de liefde.
Voor het geval ik het niet in je dromen zeg, zeg ik het nu...
Bedankt Rosa, vanuit de diepte van mijn hart. Bedankt.
Rechters, politiekers en religieuze autoriteiten. Wat betekent waardigheid voor jou?
Wat je geweten ook antwoordt. Weet dat dit voor mij, geen waardig leven is.
Ik wou op zijn minst sterven met waardigheid.
Vandaag, vermoeid van de institutionele vadsigheid,
voel ik me gedwongen om het ondergedoken te doen, als een crimineel.
Je moet weten dat de processen die tot mijn dood zullen leiden
voorzichtig zijn onderverdeeld in kleine acties, die op zich geen misdaad zijn
en die uitgevoerd zullen worden door verscheidene vriendelijke handen.
Zelfs als de overheid er dan op staat om mijn helpers te straffen,
zou ik voorstellen om hun handen af te hakken, want dat is het enige dat ze hebben bijgedragen.
Het hoofd, ik bedoel het geweten, heb ik voor gezorgd.
Zoals je kan zien, heb ik aan deze kant een glas water staan
dat een dosis kaliumcyanide bevat.
Wanneer ik het opdrink zal ik ophouden met bestaan
en afstand doen van mijn meest dierbare bezit. Mijn lichaam.
Ik geloof dat leven een recht is, geen verplichting zoals in mijn geval.
Genoodzaakt om deze triestige situatie te accepteren
gedurende 28 jaar, vier maand en een paar dagen.
Na al deze tijd kan ik geen rekening houden met mijn geluk als ik terugblik op mijn leven.
Alleen de tijd, die het grootste deel van mijn leven tegen mijn wil in voorbij is gegaan
zal vanaf nu mijn bondgenoot zijn.
Enkel tijd en de evolutie van het geweten zullen op een dag beslissen of mijn eis redelijk was of niet.
Welnu...
Het is heet...
Komt Mark? - Hij is op het strand met onze zoon. Hij houdt van de zee.
Ze denken er toch niet aan om er in te gaan? - Nee! Het is te koud.
Hoe gaat het met jou? - Goed.
Zal ze me begrijpen? - Ja...
Ik bedoel, ze volgt nog conversaties en dergelijke. - Ja, ja. Soms is het wat moeilijk, maar...
Goed, ik ga naar haar, ik zie je later. - Tot later.
Hallo Julia.
Hallo. Hoe gaat het met jou?
Goed, met jou? - Wel... hier.
Je hebt een heel mooi huis. Zeer prachtig.
Goed, je weet dat Ramon me vele brieven heeft nagelaten.
Ik denk dat hij het leuk vond om ze achter te laten na hij stierf.
Nu heb ik onlangs een brief voor jou gevonden.
Ik heb deze brief voor jou gevonden.
Welke Ramon?
Ramon Sampedro... Je vriend.
Ik heb jullie twee voorgesteld. Herinner je het?
Jij?
Ja.
Het is hier zeer mooi.
In de zee
en op de gewichtloosheid van de bodem,
waar dromen waar worden,
zullen twee willen samenkomen en een wens waar maken.
Jouw blik en mijn blik.
Als een echo herhalend, zonder woorden.
Dieper, Dieper.
Verder dan alles, door merg en been.
Maar ik word telkens wakker
en altijd wou ik dat ik dood was
om met mijn mond
verstrengeld in je haar te blijven.
Vertaald en hersynchroniseerd door bnb. www.nlondertitels.com
Deze film is gebaseerd op waargebeurde feiten.
Bepaalde personages en situaties zijn fictief en toegevoegd omwille van dramatische doeleinden.